Ik ben Tim Van Aelst. Drie Emmy Awards op de kast, een carrière vol televisie, deadlines en premières, en toch zat er ergens een klein stemmetje dat zei: “Is dit alles?” Niet luid. Niet dramatisch. Gewoon… aanwezig. Vooral om drie uur ’s nachts.

Muziek was er eigenlijk altijd al. Als een oude vriend die geduldig op je wacht aan de toog, terwijl jij nog even carrière aan het maken bent.

Twee jaar geleden heb ik de sprong gewaagd. Niet omdat ik zeker was, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven als ik het niet probeerde. Zo werd Tim Seeker geboren: mijn alter ego, mijn eerlijkste zelf. Een zoeker.

Ik schrijf over nachten waarin ik harder liep dan goed voor me was. Over mijn cocaïneverslaving. Over vallen en weer opstaan. Over mijn prachtige kinderen. Over ontdekken dat echte winst niet in awards zit, maar in wie er naast je blijft staan wanneer het applaus stopt.

Mijn muziek is akoestisch, kwetsbaar, soms zwaar, maar nooit zonder hoop. Want melancholie en hoop, dat zijn voor mij geen tegengestelden. Ze bewonen hetzelfde huis.

Op kleine podia en bij intieme optredens deel ik niet alleen liedjes, maar ook verhalen. Geestige anekdotes, eerlijke momenten, zoals ik er ook al liet optekenen in mijn boek “Een leven zonder Wat Als?” Mensen hebben later meer spijt van wat ze niet hebben gedaan dan andersom. Alles mag er zijn, gewoon geen “wat als”.

Ik sta nog maar aan het begin van dit hoofdstuk. En voor het eerst voelt dat niet als achterstand. Maar als avontuur.

Tim